Waarom kunnen we niet nee zeggen tegen zoet?

Dat we suiker zo lekker vinden, komt vooral doordat suiker het beloningscircuit in onze hersenen activeert, wat zorgt voor een genotsgevoel. Maar hoe voorkom je dat je te veel suiker eet door dat circuit steeds vaker te prikkelen? Je aangetrokken voelen tot zoet, is dat echt een verslaving?

Al van bij de geboorte – en zelfs in de baarmoeder – vinden we een zoete smaak lekker. Dat is een universeel gegeven: alle mensen (zelfs alle zoogdieren) hebben die eigenschap met elkaar gemeen. Die voorkeur wordt geïnterpreteerd als een middel voor het opsporen van caloriebronnen, die we nodig hebben om te overleven. Zoet is vaak een teken van eetbaarheid, in tegenstelling tot bitter, dat dan weer een alarmsignaal is voor onze zintuigen. Om ons in die richting te sturen hebben we een beloningscircuit in de hersenen. Eten we suikers, dan geeft dat circuit dopamine vrij, de chemische boodschapper van het genotsgevoel. De hersenen leren dus al snel om de inname van zoet te associëren met iets aangenaams, en zullen proberen dat gevoel te reproduceren. Zo is bijvoorbeeld alleen al het zien van zoet voedsel voldoende om je mateloos veel zin te doen krijgen om het ook op te eten. Dat effect is trouwens nog uitgesprokener bij mensen met zwaarlijvigheid. In feite hebben we dus geleerd om te anticiperen op het genot dat voortvloeit uit de activering van ons beloningscircuit.